Kościół św. Antoniego Padewskiego w Starej Miłośnie

W warszawskiej dzielnicy Stara Miłosna znajduje się jedna z nielicznych w stolicy drewnianych świątyń.

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Starej Miłośnie
Kościół p.w. św. Antoniego Padewskiego

Historia Starej Miłosnej sięga XIV wieku, kiedy to była wzmiankowana wieś szlachecka Milosina. W I połowie XIX wieku właścicielem dużej części wsi był książę Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki, ówczesny minister skarbu, który miał tu pałacyk letni. Następnie dobra Miłosny przeszły w ręce Rychłowskich, a na przełomie XIX i XX wieku uległy parcelacji.

W dwudziestoleciu międzywojennym Stara Miłosna stała się miejscowością letniskową z uzdrowiskiem borowinowym dla dzieci i lotniskiem szybowcowym. W latach 1952–1957 miejscowość była siedzibą gminy Wesoła. W 1968 roku Stara Miłosna została włączona w granice miasta Wesoła. Od 2002 roku znajduje się w granicach administracyjnych Warszawy.

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Starej Miłośnie został pierwotnie wzniesiony w 1916 roku w Rokitnie koło Błonia według projektu architekta Bronisława Gajewskiego. Pełnił tam funkcję prowizorycznej kaplicy w okresie odbudowy barokowego kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zniszczonego w 1914 roku.

W 1948 roku, z inicjatywy ks. Stanisława Witkowskiego, został rozebrany i przewieziony do Starej Miłosny. Tutaj został ponownie zmontowany i w 1950 roku został poświęcony przez ówczesnego biskupa warszawskiego Stefana Wyszyńskiego, stając się kościołem parafialnym.

W pierwszym okresie kościół był wewnątrz tynkowany. Na ścianie prezbiterium znajdowała się bogata polichromia, której centrum zajmowała postać Zbawiciela z otwartym sercem.

Na początku 2006 roku wnętrze świątyni uległo poważnemu zniszczeniu w skutek pożaru. Z całego wyposażenia ocalała jedynie figura Chrystusa na krzyżu. Dzięki zaangażowaniu parafian, świątynia została wyremontowana, a jej wnętrze odtworzono sprzed pożaru.

You May Also Like