Zamek książąt mazowieckich w Ciechanowie

Położony na północ od ciechanowskiego rynku książęcy zamek jest jedną z największych średniowiecznych warowni na Mazowszu. Jej kres położył potop szwedzki. W XIX wieku był chętnie odwiedzany przez znanych pisarzy i artystów epoki.

Zamek książąt mazowieckich w CiechanowieZ inicjatywy księcia mazowieckiego Janusza I Starszego w 1. połowie XV wieku pośród mokradeł i rozlewisk rzeki Łydyni wzniesiony został potężny zamek ciechanowski. Najstarsze wzmianki o warowni pochodzą z 1429 roku, kiedy to mistrz Niklos przedstawił księciu rachunki za prace budowlane przy wznoszeniu twierdzy.

Wzniesione na planie prostokąta założenie zamkowe obejmowało dwie cylindryczne wieże, oraz pałac książęcy. W 2 . połowie XV wieku później w wyniku pożaru zarówno miasto jak i książęca rezydencja uległy poważnym uszkodzeniom. Obiekt szybko odbudowano i podczas prac renowacyjnych znacznie unowocześniono.

Po śmierci ostatniego księcia mazowieckiego w 1526 roku Ciechanów wraz z Mazowszem został przyłączony do Korony. Ciechanowska warownia została przekazana królowej Bony, której nadano na Mazowszu rozległe dobra jako tzw. oprawę wdowią. Dzięki mieszkającej tu przeszło 10 lat królowej, zamek został przebudowany na renesansową rezydencję.

Zamek książąt mazowieckich w CiechanowiePo opuszczeniu Polski przez Bonę na zamku w Ciechanowie urzędowali starostowie, którzy sprawowali tu rządy grodzkie. Przechowywano tu także archiwum grodzkie oraz organizowano sejmik ziemski.

W czasie „potopu” Szwedzi obrócili zamek w ruinę. Nie powiodły się, podejmowane w XVIII wieku, próby ratowania warowni. Ostatecznie u schyłku stulecia zamek opuszczono, a władze pruskie rozebrały gotyckich zabudowań warowni na tani materiał budowlany m.in. dla wznoszonego browaru Opinogórze.

W 1818 roku ruiny książęcego zamku stały się własnością rodziny Krasińskich. W XIX stuleciu ciechanowski zamek stał się celem wycieczek znanych pisarzy i malarzy epoki. Po II wojnie światowej, przeprowadzono na zamku pierwsze prace prace konserwatorskie i udostępniono go zwiedzającym w formie „trwałej ruiny”.