Dom Kuncewiczów w Kazimierzu Dolnym

Wszystkie literackie drogi w Kazimierzu Dolnym prowadzą do niewielkiego Domu Kuncewiczów.

Dom Kuncewiczów

Przy ulicy Małachowskiego 19 w 1936 roku wzniesiono dla Marii i Jerzego Kuncewiczów drewniany dom, zwany też Willą pod Wiewiórką. Zaprojektowany przez Karola Sicińskiego budynek został wkomponowany w naturalny drzewostan oraz przepiękny ogród.

Zaledwie trzy lata willa była letnią siedzibą Kuncewiczów, na stałe mieszkających wraz z synem Witoldem w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej Kuncewiczowie opuścili Polskę wraz z innymi osobistościami polskiej kultury i sztuki.

Tymczasem, w latach 1939-1944 kazimierska willa znajdowała się w rękach hitlerowskich okupantów. W 1944 roku została zarekwirowana przez sztab Armii Czerwonej, by następnie – aż do roku 1962 – pełnić funkcję ośrodka kolonijnego dla dzieci pracowników SB.

Kuncewiczowie wrócili do Kazimierza po 20-letniej emigracji. Jednak w willi pod Wiewiórką spędzali tylko część roku, prowadząc intensywne życie towarzyskie. Zimy spędzali za granicą, najczęściej w Rzymie. Dopiero po śmierci Jerzego Kuncewicza w 1984 roku, Maria Kuncewiczowa zdecydowała o całorocznym pobycie w Kazimierzu. Mieszkała tu pięć lat, aż do swojej śmierci 15 lipca 1989 roku.

Dom Kuncewiczów

W latach 1991–2005 domem opiekowała się Fundacja Kuncewiczów założona przez syna Jerzego i Marii – Witolda Kuncewicza, a kierowana przez Edwarda Balawejdera. Uchwałą Nr XXVII/380/04 Sejmiku Województwa Lubelskiego z 2004 roku willę pod Wiewiórką wykupiono z rąk dotychczasowego właściciela i przekazano ją Muzeum Nadwiślańskiemu w Kazimierzu Dolnym. Po remoncie i modernizacji 22 grudnia 2006 roku ponownie udostępniono obiekt dla zwiedzających.

Na stałą ekspozycję muzealną składa się autentyczny wystrój domu. Wśród eksponatów najbardziej interesujące są: piec huculski z połowy XIX wieku, obraz Tadeusza Pruszkowskiego pt. Menia z Kazimierza oraz portrety Kuncewiczów autorstwa Antoniego Michalaka.